Niet-duurzaam waterstof

Waterstof kan uit verschillende bronnen worden geproduceerd. Grofweg zijn deze bronnen op te delen in niet-duurzaam (fossiel, nucleair) en duurzaam (e.g. zon, wind).

Waterstof uit fossiele brandstoffen als aardgas, olie en kolen wordt verkregen met verschillende hoge temperatuur reforming processen. De productie van de energiedrager “waterstof” uit bijvoorbeeld de primaire brandstof aardgas gaat echter gepaard met energieverlies. Met de tussenstap waterstof is een ketenvoordeel te behalen wanneer het energieverlies bij het maken van waterstof uit fossiele brandstoffen wordt gecompenseerd door de winst bij de omzetting van waterstof in de geavanceerde omvormers naar elektriciteit of een andere vorm van energie. Met andere woorden: in zo’n geval kan het energieverlies bij de omzetting van primaire naar secundaire energiedrager worden gecompenseerd door een efficiëntere omzettingstap in het vervolg van de keten. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer de verbranding van waterstof in een geavanceerde verbrandingsmotor of de omzetting in een brandstofcel een hoger rendement oplevert dan die voor conventionele technieken.

In landen met een substantiële nucleaire elektriciteitsproductie werkt men aan de productie van waterstof. De goedkope elektriciteit kan in de daluren worden gebruikt voor de productie van H₂ door de elektrolyse van water. Naast elektrolyse zoekt men ook naar thermo-chemische processen voor waterstofproductie. Hierbij wordt gebruik gemaakt van de hoge temperatuur warmte die beschikbaar komt bij het nucleaire proces.

De nucleaire waterstof kan in het vervoer gebruikt worden. Frankrijk, waar men 70% van de elektriciteit produceert in kerncentrales, heeft met deze inzet van kernenergie een mogelijkheid om waterstof voor vervoersdoeleinden te maken.